मुंबई, दि. २३ : कोलंबो येथे झालेल्या पहिल्याच महिला ब्लाइंड टी-20 विश्वचषक स्पर्धेत भारतीय महिला क्रिकेट संघाने विजयी सरशी करत इतिहास रचला. या स्पर्धेच्या अंतिम सामन्यात भारताने नेपाळचा 7 विकेट्सने पराभव करत विश्वचषकाचे पहिले विजेतेपद आपल्याकडे खेचले. या सामन्याचा प्रत्येक क्षण भारतीय खेळाडूंच्या तडफदार खेळी, दृष्टिहीन असूनही असाधारण समन्वय आणि आत्मविश्वासाचा जिवंत पुरावा ठरला. क्रिकेटच्या मैदानावर या महिला खेळाडूंनी दाखवलेल्या जिद्दीने केवळ भारतालाच नव्हे, तर संपूर्ण जगाला प्रेरणा मिळाली.
अंतिम सामन्यात नेपाळने प्रथम फलंदाजी करताना चांगल्या सुरुवातीच्या आशा पल्लवित केल्या होत्या. मात्र भारताच्या गोलंदाजांनी प्रत्येक षटकागणिक दडपण वाढवून नेपाळच्या फलंदाजांना खेळ खुलवण्याची संधीच दिली नाही. भारतीय गोलंदाजांनी वेग, कर्णधारपण, सामन्यातील स्थितीनुसार गोलंदाजीतील विविधता आणि अचूकता यांच्या जोरावर नेपाळच्या धावफलकावर सतत नियंत्रण ठेवले. त्याचा परिणाम असा झाला की नेपाळचा पूर्ण डाव 20 षटकांमध्ये 114 धावांवरच थांबला. ही धावसंख्या टी-20 सामन्यासाठी लहान नसली, तरी स्पर्धेच्या महत्त्वाचा विचार करता ती भारताच्या दृष्टीने पुरेशी आव्हानात्मक वाटत नव्हती. नेपाळच्या डावाला रोखताना लक्षवेधी बाब म्हणजे त्यांच्या संपूर्ण डावात फक्त एकच चौकार नोंदवला गेला. हे भारताच्या गोलंदाजीने प्रतिस्पर्ध्याची घेतलेली कसोटी किती कडक होती, याचे द्योतक होते.
भारतीय संघाने लक्ष्याचा पाठलाग सुरू केला तेव्हा मैदानावरच्या जयघोषांनी आणि भारतीय प्रेक्षकांच्या आशेच्या आरोळ्यांनी उत्साहाचं नवीनच वातावरण तयार झालं. भारताच्या डावाची सुरुवात दीपिका आणि अनेखा देवी या जोडीने केली. परंतु स्पर्धेच्या दबावाखाली किंवा अनपेक्षित वेगाच्या गोलंदाजीमुळे दोघीही फार काळ टिकू शकल्या नाहीत. दीपिका केवळ 6 धावा करून माघारी परतली, तर अनेखा देवी केवळ 2 धावा करून झटपट बाद झाली. सुरुवातीची ही दोन विकेट्स गमावल्यानंतर एक क्षण नेपाळच्या खेळाडूंच्या चेहऱ्यावर आशेचा किरण दिसू लागला. परंतु पुढच्या क्षणापासून हा सामना पूर्णपणे भारताच्या ताब्यात जातो, हे कुणालाही जाणवलं नाही.
मागील अनेक सामन्यांमध्ये भारतासाठी महत्त्वाची फलंदाज ठरलेली फुला सरीन मैदानावर आली आणि तिच्या साथीदार म्हणून करुणा के. जोडली गेली. या दोघींच्या आगमनाने सामन्याचे चित्र बदलत गेले. फुला सरीनने संयमी पण प्रभावी अशा फलंदाजीची सुरुवात केली. तिच्या डोळ्यांमध्ये टीम जिंकून देण्याची जबाबदारी आणि आत्मविश्वास स्पष्ट झळकत होता. करुणा के. मात्र अधिक आक्रमक पद्धतीने खेळत होती. तिच्या बॅटमधून निघणारे फटके केवळ सीमारेषा गाठत नव्हते, तर प्रतिस्पर्ध्यांच्या मनातील अपेक्षांचीही सीमा मोडत होते. फुला सरीनने नाबाद 44 धावा काढल्या आणि करुणा के.ने केवळ 27 चेंडूत 42 धावा खेचल्या. दोघींनी सहजतेने धावसंख्या वाढवत भारताला केवळ 12 षटकांमध्ये लक्ष्य पार करून दिले. नेपाळच्या गोलंदाजांकडून कुणीही त्यांना अडवू शकले नाही. विकेट्स मिळविण्याची आशा त्यांच्यासाठी क्षणात दूर होत गेली आणि भारताचा विजय स्पष्ट झाला.
या विजयाचा आनंद केवळ अंतिम सामन्यापुरता मर्यादित नाही. भारताच्या या प्रवासात उपांत्य फेरीत बलाढ्य ऑस्ट्रेलियावर मिळवलेला विजयही मोठ्या कौतुकास पात्र आहे. ऑस्ट्रेलिया हा ब्लाइंड क्रिकेट क्षेत्रातील सर्वात ताकदवान संघ मानला जातो. अशा संघावर एकतर्फी विजय मिळवणे म्हणजे केवळ कौशल्य नव्हे, तर मानसिक बळ, तयारी आणि खेळाच्या प्रत्येक पैलूची अचूक जाण असणे आवश्यक असते. भारताने ऑस्ट्रेलियाचा 9 विकेट्सने पराभव करत अंतिम फेरी गाठली होती. दुसरीकडे, नेपाळने पाकिस्तानचा 7 विकेट्सने पराभव करत अंतिम सामन्यात प्रवेश केला. परंतु अंतिम सामना भारताच्या इच्छाशक्तीसमोर आणि कौशल्यासमोर एकतर्फी ठरला.
या संपूर्ण स्पर्धेत पाकिस्तानच्या मेहरीन अली या बी3 वर्गातील खेळाडूने अप्रतिम कामगिरी केली. तिच्या खेळींनी पाकिस्तानला अनेक सामने जिंकून दिले, जरी संघ अंतिम फेरी गाठू शकला नाही. श्रीलंकेविरुद्ध 78 चेंडूत 230 धावा आणि ऑस्ट्रेलियाविरुद्ध 133 धावा करत तिने 600 पेक्षा जास्त धावा नोंदवल्या. तरीही तिच्या चमकदार कामगिरीच्या तुलनेत अंतिम क्षणी विजयी चषक भारताच्या हातात गेला आणि हाच या स्पर्धेचा रोमांचकारी परिणाम ठरला.
सह-यजमान श्रीलंका मात्र स्पर्धेत अपेक्षा पूर्ण करू शकली नाही. त्यांनी पाच सामन्यांपैकी केवळ एकच सामना जिंकला. घरच्या मैदानावर हा निराशाजनक प्रवास त्यांच्या चाहत्यांसाठी खेदजनक असला, तरी या स्पर्धेने त्यांच्या ब्लाइंड खेळाडूंमध्ये नवी प्रेरणा निर्माण केली. भारताच्या कामगिरीकडे पाहून श्रीलंकासह इतर देशांमध्येही या खेळाच्या विकासासाठी पुढची दिशा निर्धारीत होईल, अशी अपेक्षा आहे.
भारतीय महिला ब्लाइंड क्रिकेट संघाने मिळवलेलं हे विजेतेपद हा केवळ एक क्रीडाविजय नाही, तर अंधत्वापलीकडे जाणाऱ्या संघर्ष, चिकाटी आणि परिश्रमांचा खरा गौरव आहे. हे विजयचं स्वप्न पाहणाऱ्यांच्या मनोबलाला अधिक बळ देणारं आणि समाजातील अपंगत्वाविषयीची दृष्टी बदलणारं उदाहरण आहे. जग जिंकण्यासाठी डोळ्यांत नाही तर मनात दृष्टी असावी लागते, याचं जिवंत दर्शन या मुलींनी घडवून आणलं. भारत विजेता झाला आणि या विजयाने देशाला एक प्रेरणा, एक दिशा आणि महिला क्रीडाजगतातील नवी ओळख दिली.
