चिपळूण शहरातील काविळतळी येथे मी बालपणापासून रहात आहे. मी चौथीत असताना माझी आई नलिनी शंकर सकटे ही धुणी-भांडी करायची. तसेच माझी आजी हौसाबाई सीताराम मोरे ही आंधळी होती. आईने धुणी-भांडी करत आजीचा, माझा व माझा भाऊ नितीन याचा सांभाळ केला. मी शिक्षण घेत असताना आईला मदत म्हणून चिपळूण बसस्थानकात चणे-शेंगदाणे विकत, दहावीपर्यंत शिक्षण पूर्ण घेतले. परिस्थितीमुळे पुढे मला शिक्षण घेता आले नाही. त्यानंतर मी रिक्षा चालविण्यास शिकलो, काही दिवसांनंतर रिक्षा धंद्यातून बऱ्यापैकी पैसे मिळू लागले. रिक्षा चालवत असताना चंद्रकांत खंडझोडे यांनी १९९५ साली मला मोठी गाडी शिकवली. सन १९९९ मध्ये माझा विवाह झाला.
